[ភ្នំពេញ]៖ ការកើនឡើងនៃពន្ធគយរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកក្រោមការដឹកនាំរបស់ប្រធានាធិបតី ដូណាល់ ត្រាំ កំពុងជំរុញឱ្យលំហូរវិនិយោគរបស់ប្រទេសជប៉ុននៅអាស៊ីមានការផ្លាស់ប្តូរទិសដៅយ៉ាងសំខាន់។ ប្រសិនបើកាលពីអតីតកាល ក្រុមហ៊ុនជប៉ុនបានផ្តោតលើមូលដ្ឋានផលិតកម្មដែលមានតម្លៃទាបនៅអាស៊ីបូព៌ា និងចិន ដើម្បីផលិតសម្រាប់ការនាំចេញ និន្នាការថ្មីកំពុងបង្ហាញថា ឥណ្ឌាកាន់តែក្លាយជាគោលដៅសំខាន់សម្រាប់ការវិនិយោគដែលផ្តោតលើទីផ្សារក្នុងស្រុក។

ការផ្លាស់ប្តូរនេះកើតឡើងនៅពេលដែលពន្ធគយទៅវិញទៅមកខ្ពស់របស់លោក ត្រាំ បានបង្កើនភាពមិនប្រាកដប្រជានៅក្នុងពាណិជ្ជកម្មសកល។ សម្រាប់វិនិយោគិនជប៉ុន ការផលិតនៅប្រទេសមួយដោយពឹងផ្អែកខ្លាំងលើការនាំចេញទៅកាន់ទីផ្សារអាមេរិក អាចប្រឈមនឹងហានិភ័យកាន់តែខ្ពស់។ ដូច្នេះ ទីផ្សារដែលមានតម្រូវការក្នុងស្រុកធំ និងមានសក្តានុពលកំណើនខ្ពស់ ដូចជាឥណ្ឌា កំពុងទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍កាន់តែខ្លាំង។ ឥណ្ឌាត្រូវបានចាត់ទុកថា មានភាពធន់ខ្ពស់ចំពោះភាពរំខានពីសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក និងភាពតានតឹងភូមិសាស្ត្រនយោបាយ។ ក្នុងឆ្នាំសារពើពន្ធ ២០២៥-២៦ សេដ្ឋកិច្ចឥណ្ឌាត្រូវបានរំពឹងថានឹងកត់ត្រាកំណើនផលិតផលក្នុងស្រុកសរុបប្រមាណ ៧,៩ ភាគរយ ដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអត្រាកំណើនខ្ពស់នៅលើពិភពលោក។ កំណើននេះត្រូវបានជំរុញជាចម្បងដោយតម្រូវការក្នុងស្រុក និងមូលដ្ឋានប្រជាសាស្ត្រដែលមានប្រជាជនវ័យក្មេង និងវ័យធ្វើការ។

ក្នុងបរិបទនេះ ការវិនិយោគរបស់ជប៉ុននៅឥណ្ឌាបានកើនឡើងប្រមាណ ៥១,១ ភាគរយក្នុងឆ្នាំ ២០២៥-២៦។ ការកើនឡើងនេះត្រូវបានមើលឃើញថា ជាសញ្ញាបង្ហាញពីទំនុកចិត្តរបស់វិនិយោគិនជប៉ុនចំពោះសមត្ថភាពរបស់ឥណ្ឌាក្នុងការទប់ទល់នឹងភាពមិនប្រាកដប្រជាដែលបង្កឡើងដោយការដំឡើងពន្ធគយ និងភាពតានតឹងពាណិជ្ជកម្មសកល។

ផ្ទុយទៅវិញ ការវិនិយោគរបស់ជប៉ុននៅអាស៊ាន-១០ បានធ្លាក់ចុះប្រមាណ ៤៨,៩ ភាគរយក្នុងឆ្នាំ ២០២៥ បើប្រៀបធៀបនឹងឆ្នាំមុន។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការវិនិយោគរបស់ចិននៅអាស៊ាន-១០ បានកើនឡើងជាង ៥៧ ភាគរយក្នុងចន្លោះឆ្នាំ ២០២៣ ដល់ឆ្នាំ ២០២៥។ និន្នាការនេះកំពុងបង្កើតរូបភាពថ្មីមួយនៃការប្រកួតប្រជែង និងការបែងចែកលំហូរវិនិយោគនៅអាស៊ី។ គោលដៅរបស់វិនិយោគិនជប៉ុននៅឥណ្ឌា ក៏កំពុងផ្លាស់ប្តូរពីការផលិតដែលផ្តោតលើថ្លៃដើមទាប ទៅរកការបម្រើតម្រូវការក្នុងស្រុក និងការចូលរួមក្នុងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ក្នុងស្រុក។ ជាពិសេស វិស័យសេវាកម្ម និងហិរញ្ញវត្ថុកំពុងទាក់ទាញការវិនិយោគកាន់តែច្រើន ខណៈវិស័យផលិតកម្មដូចជា រថយន្ត អេឡិចត្រូនិក និងឱសថ មិនមែនជាចំណុចផ្តោតតែមួយដូចមុនទៀតឡើយ។

ការវិនិយោគរបស់ស្ថាប័នហិរញ្ញវត្ថុជប៉ុនធំៗ គឺជាឧទាហរណ៍ច្បាស់លាស់នៃការផ្លាស់ប្តូរនេះ។ ធនាគារ Sumitomo Mitsui, Mizuho Securities និង MUFG បានបង្កើនការចូលរួមនៅក្នុងវិស័យហិរញ្ញវត្ថុឥណ្ឌា តាមរយៈការវិនិយោគនៅក្នុងធនាគារ Yes, Avendus Capital និងក្រុមហ៊ុន Shri Ram Finance។ ជាក់ស្តែង MUFG បានប្តេជ្ញាវិនិយោគប្រមាណ ៤,៤ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក ដើម្បីកាន់កាប់ភាគហ៊ុន ២០ ភាគរយនៅក្នុងក្រុមហ៊ុន Shri Ram Finance ដោយមានគោលដៅពង្រីកឥណទានលក់រាយ និងឥណទានរថយន្ត។ ចំណែក Sumitomo Mitsui Financial Group បានទទួលភាគហ៊ុនប្រមាណ ២៤,២ ភាគរយនៅក្នុងធនាគារ Yes ដើម្បីក្លាយជាម្ចាស់ភាគហ៊ុនធំជាងគេ។

យោងតាមទិន្នន័យផ្លូវការ ក្នុងចន្លោះឆ្នាំ ២០០០ ដល់ ២០២៥ វិស័យសេវាកម្មមានចំណែកប្រមាណ ១៨,១ ភាគរយនៃការវិនិយោគសរុបរបស់ជប៉ុននៅក្នុងឥណ្ឌា។ ការកើនឡើងនៃទីផ្សារអ្នកប្រើប្រាស់ក្នុងស្រុក និងតម្រូវការឥណទានដែលកំពុងពង្រីក គឺជាកត្តាសំខាន់ដែលធ្វើឱ្យស្ថាប័នហិរញ្ញវត្ថុជប៉ុនចាប់អារម្មណ៍លើធនាគារ និងក្រុមហ៊ុនហិរញ្ញវត្ថុមិនមែនធនាគារ ឬ NBFCs របស់ឥណ្ឌា។

ចំណែកប្រទេសចិនវិញ កំពុងបង្កើនការវិនិយោគនៅអាស៊ានក្នុងទិសដៅខុសគ្នា។ ការវិនិយោគចិនផ្តោតខ្លាំងលើប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ឥណ្ឌូនេស៊ី ថៃ និងវៀតណាម ដោយផ្នែកមួយមានគោលបំណងប្រើប្រាស់មូលដ្ឋានផលិតកម្មនៅអាស៊ាន ដើម្បីបន្តនាំចេញទំនិញទៅកាន់សហរដ្ឋអាមេរិក និងទីផ្សារផ្សេងៗ។

មូលហេតុសំខាន់មួយ គឺពន្ធគយរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកលើប្រទេសអាស៊ានមួយចំនួននៅតែទាបជាងការនាំចូលទំនិញពីចិនដោយផ្ទាល់។ ខណៈការនាំចេញទំនិញចិនទៅសហរដ្ឋអាមេរិកប្រឈមនឹងអត្រាពន្ធជាមធ្យមប្រមាណ ៤៧,៥ ភាគរយ អត្រាពន្ធសម្រាប់ប្រទេសអាស៊ាននីមួយៗមានភាពខុសគ្នា ចាប់ពីប្រមាណ ១០ ភាគរយដល់ ៤៩ ភាគរយ។ កត្តានេះអាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់ក្រុមហ៊ុនចិនដែលមានមូលដ្ឋានផលិតកម្មនៅអាស៊ាន ដោយអាចកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់ពីពន្ធគយអាមេរិក។ សម្រាប់ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ឥណ្ឌូនេស៊ី និងថៃ អត្រាពន្ធគយទៅវិញទៅមករបស់អាមេរិកស្ថិតក្នុងចន្លោះប្រមាណ ២៤ ដល់ ៣៦ ភាគរយ ខណៈវៀតណាមមានលក្ខខណ្ឌពន្ធខុសគ្នា។ ដូច្នេះ ការផ្លាស់ទីមូលដ្ឋានផលិតកម្មរបស់ក្រុមហ៊ុនចិនទៅកាន់អាស៊ាន អាចក្លាយជាយុទ្ធសាស្ត្រមួយដើម្បីរក្សាការចូលដល់ទីផ្សារអាមេរិក ខណៈកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើការនាំចេញពីប្រទេសចិនដោយផ្ទាល់។

ទិន្នន័យក៏បង្ហាញថា ការនាំចេញរបស់អាស៊ានទៅកាន់សហរដ្ឋអាមេរិកបានកើនឡើងក្នុងឆ្នាំ ២០២៤ និង ២០២៥ ទោះបីត្រូវប្រឈមនឹងពន្ធគយខ្ពស់ក៏ដោយ។ នេះបង្ហាញថា ក្រុមហ៊ុនអន្តរជាតិ និងវិនិយោគិនកំពុងប្រើប្រាស់អាស៊ានកាន់តែច្រើនជាផ្នែកមួយនៃយុទ្ធសាស្ត្រធ្វើពិពិធកម្មខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់។ជាមួយគ្នានេះ ការស្ទង់មតិរបស់ JETRO បង្ហាញថា ឥណ្ឌាមានភាពទាក់ទាញខ្ពស់សម្រាប់វិនិយោគិនជប៉ុន ដោយប្រមាណ ៨០,៣ ភាគរយនៃក្រុមហ៊ុនជប៉ុននៅឥណ្ឌាដែលបានស្ទង់មតិ មានគម្រោងពង្រីកអាជីវកម្ម។ ផ្ទុយទៅវិញ សន្ទុះនៃការពង្រីកអាជីវកម្មរបស់ក្រុមហ៊ុនជប៉ុននៅថៃបានធ្លាក់ចុះ ខណៈនៅចិនបានធ្លាក់ដល់កម្រិតទាបជាងមុន។

ឥណ្ឌាក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាទីផ្សារដែលមានសក្តានុពលប្រាក់ចំណេញខ្ពស់សម្រាប់វិនិយោគិនជប៉ុន ដោយស្ថិតក្នុងចំណោមទីផ្សារកំពូល បន្ទាប់ពីកូរ៉េខាងត្បូង និងតៃវ៉ាន់។ ចំណុចនេះបង្ហាញថា ការសម្រេចចិត្តរបស់ក្រុមហ៊ុនជប៉ុនមិនត្រូវបានជំរុញដោយកត្តាពន្ធគយតែមួយទេ ប៉ុន្តែរួមមានទំហំទីផ្សារ កំណើនសេដ្ឋកិច្ច តម្រូវការអ្នកប្រើប្រាស់ និងស្ថិរភាពរយៈពេលវែង។ សំណួរដ៏សំខាន់គឺ ហេតុអ្វីបានជាឥណ្ឌាអាចទាក់ទាញការវិនិយោគជប៉ុនកាន់តែច្រើន ទោះបីជាឥណ្ឌាមិនមែនជាសមាជិក RCEP ដែលជាប្លុកពាណិជ្ជកម្មសេរីដ៏ធំមួយរបស់ពិភពលោក ខណៈជប៉ុនជាសមាជិកក៏ដោយ?

ចម្លើយមួយផ្នែកស្ថិតនៅក្នុងកត្តាភូមិសាស្ត្រនយោបាយ និងចក្ខុវិស័យរយៈពេលវែងរបស់ជប៉ុន។ អតីតនាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុន ស៊ីនហ្សូ អាបេ បានជំរុញគំនិតអំពីឥណ្ឌូ-ប៉ាស៊ីហ្វិកសេរី និងបើកចំហ ឬ FOIP ដែលមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធរវាងជប៉ុន សហរដ្ឋអាមេរិក ឥណ្ឌា និងអូស្ត្រាលី។ ក្របខ័ណ្ឌនេះមានសារៈសំខាន់ចំពោះយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ជប៉ុនក្នុងការពង្រឹងទំនាក់ទំនងជាមួយប្រទេសដែលមានឥទ្ធិពលក្នុងតំបន់ និងរក្សាតុល្យភាពចំពោះការកើនឡើងនៃឥទ្ធិពលចិន។

ដោយហេតុនេះ ការវិនិយោគជប៉ុននៅឥណ្ឌា និងការវិនិយោគចិននៅអាស៊ាន មិនមែនជាបាតុភូតសេដ្ឋកិច្ចដាច់ដោយឡែកពីគ្នានោះទេ។ វាកំពុងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃការរៀបចំខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ថ្មី និងការប្រកួតប្រជែងឥទ្ធិពលក្នុងតំបន់អាស៊ី។ សម្រាប់ឥណ្ឌា ការកើនឡើងនៃវិនិយោគជប៉ុនអាចជួយពង្រឹងមូលដ្ឋានសេដ្ឋកិច្ច និងវិស័យហិរញ្ញវត្ថុ ខណៈសម្រាប់អាស៊ាន ការកើនឡើងនៃវិនិយោគចិនអាចធ្វើឱ្យតំបន់នេះកាន់តែមានសារៈសំខាន់ក្នុងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់សកល។ ដូច្នេះ ពន្ធគយរបស់លោក ត្រាំ កំពុងមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់ពាណិជ្ជកម្មអាមេរិកជាមួយប្រទេសផ្សេងៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏កំពុងជំរុញឱ្យប្រទេសធំៗដូចជា ជប៉ុន និងចិន រៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រវិនិយោគថ្មី ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរតុល្យភាពសេដ្ឋកិច្ច និងភូមិសាស្ត្រនយោបាយនៅអាស៊ីក្នុងរយៈពេលវែង។

នៅក្នុងបរិបទនេះ កេរ្តិ៍ដំណែលនៃចក្ខុវិស័យរបស់លោក ស៊ីនហ្សូ អាបេ ស្តីពីទំនាក់ទំនងជប៉ុន-ឥណ្ឌា និង FOIP នៅតែអាចក្លាយជាក្របខ័ណ្ឌសំខាន់មួយសម្រាប់ការពង្រឹងទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសទាំងពីរ។ សម្រាប់ឥណ្ឌា ការទាក់ទាញទុន និងបច្ចេកវិទ្យាពីជប៉ុនអាចជួយជំរុញគោលដៅអភិវឌ្ឍប្រទេសឱ្យកាន់តែរឹងមាំ ខណៈជប៉ុនអាចប្រើប្រាស់ទីផ្សារឥណ្ឌាជាមូលដ្ឋានសំខាន់មួយក្នុងការធ្វើពិពិធកម្មការវិនិយោគ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យពីភាពតានតឹងពាណិជ្ជកម្មសកល។c

ប្រែសម្រួលដោយ៖ សុធា

ប្រភព៖ Eurasia Review