ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងសប្តាហ៍ លោក ពិសិដ្ឋ កំពុងអង្គុយអានកាសែតនៅលើសាឡុងខណៈដែលកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ តូច (អាយុ ៨ ឆ្នាំ) ទើបនឹងត្រឡប់មកពីសាលាវិញ។ អ្នកស្រី សុជាតា ដែលជាភរិយាបានហុចទឹកក្រូចមួយកែវឱ្យកូនហើយចាប់ផ្តើមសួរនាំរឿងនៅសាលា។

សុជាតា: "តូច! ម៉េចហើយកូន? ថ្ងៃនេះនៅសាលាមានរៀនអ្វីថ្មីទេ? ហើយបានពិន្ទុល្អទេ?"

តូច: (ដាក់កាបូប ហើយចូលទៅអង្គុយក្បែរម្តាយ) "ម៉ាក់! ថ្ងៃនេះគ្រូចូលរៀនលឿនណាស់ តែមិនបានប្រាប់ពិន្ទុអីទេគ្រាន់តែធ្វើតេស្តបន្តិចបន្តួច!"

សុជាតា: "តេស្តអីទៅកូន? តេស្តគណិតវិទ្យា? រឿងព្រេង? ឬប្រវត្តិសាស្ត្រ?"

តូច: (ធ្វើទឹកមុខមាំ) "មិនមែនទេម៉ាក់! គ្រូធ្វើតេស្តមួយដែលពិបាកជាងហ្នឹងទៀត! គ្រូសួរថា៖ 'តើអ្នកណាខ្លះនៅក្នុងថ្នាក់នេះដែលមានភាពឆ្លាតវៃដូចឪពុករបស់ខ្លួន?'"

ពិសិដ្ឋ: (ដាក់កាសែតចុះភ្លាម រួចញញឹមអួតខ្លួន) "អូហ៍! សំណួរគ្រូពិតជាឆ្លាតវៃណាស់! កូនប៉ា! ម៉េចហើយ? តើមានក្មេងប៉ុន្មាននាក់ដែលលើកដៃឆ្លើយ?"

តូច: (និយាយដោយមោទកភាព) "មានតែខ្ញុំម្នាក់ទេប៉ា! មានតែខ្ញុំម្នាក់គត់ដែលហ៊ានលើកដៃឆ្លើយ! ក្មេងៗឯទៀតអត់ហ៊ានលើកទេព្រោះគេមិនដឹងថាកំពុងនិយាយអំពីភាពឆ្លាតវៃរបស់ប៉ាខ្ញុំទេ!"

សុជាតា: (សម្លឹងមើលស្វាមីដោយហួសចិត្តហើយខ្សឹបតិចៗ) "ពិតជាកូនរបស់លោកមែន! ឆ្លាតវៃបានតែពូជ! ចុះគ្រូគាត់ថាម៉េចទៅកូនពេលឃើញកូនលើកដៃតែម្នាក់ឯងនោះ?"

តូច: "លោកគ្រូមើលមុខខ្ញុំ ហើយគ្រវីក្បាលតិចៗរួចលោកគ្រូនិយាយថា៖ 'កូន! អ៊ីចឹងមានតែកូនម្នាក់ទេដែលល្ងង់ជាងគេ! ព្រោះសំនួរគ្រូនោះគ្រូសួរដើម្បីចង់ដឹងថា 'អ្នកណាខ្លះមិនយល់សំនួរ' ទេ!'"

ពិសិដ្ឋ និង សុជាតា: (សម្លឹងមើលមុខគ្នាដោយអស់សំណើចលាយឡំនឹងការហួសចិត្ត)

តូច: "ម៉ាក់! ចុះប៉ាខ្ញុំឆ្លាតមែនអត់? ម៉េចបានគ្រូថាខ្ញុំល្ងង់ទៅវិញ...?"

អត្ថបទ៖ ជួន សុធា