ជំពូកទី១៖ បណ្ណារក្សអ្នកប្រមាញ់

លោក សក្តិ ជាបណ្ណារក្សដ៏ចំណាស់និងម៉ឺងម៉ាត់បំផុតនៅក្នុងបណ្ណាល័យក្រុង។ គាត់មានវិន័យតឹងរ៉ឹង៖ គ្មានសំឡេង! គ្មានរត់! និងគ្មានការយល់ច្រឡំលើប្រព័ន្ធដាក់សៀវភៅ! គាត់តែងតែពាក់វ៉ែនតាក្រាស់ៗហើយដើរល្បាតតាមធ្នើរដូចជាអ្នកប្រមាញ់សៀវភៅដែលរង់ចាំតែចាប់អ្នកណាដែលហ៊ានធ្វើឱ្យសៀវភៅធ្លាក់។

នៅថ្ងៃមួយ វេហា ដែលជានិស្សិតខ្ជិលបន្តិច តែឆ្លាតខ្លាំងបានចូលមកបណ្ណាល័យ។ វេហា មិនដែលអានសៀវភៅក្រាស់ៗទេតែលើកនេះគាត់មានបេសកកម្ម៖ គាត់ត្រូវរកសៀវភៅដ៏កម្រមួយក្បាលដែលមានចំណងជើងថា "មគ្គុទ្ទេសក៍ពេញលេញសម្រាប់ជីវិតដ៏ជោគជ័យ និងងាយស្រួល"។

វេហា ទៅជិតលោក ស័ក្តិ ដែលកំពុងអង្គុយនៅតុទទួលភ្ញៀវ។

វេហា: "សុំទោសលោកតា! តើខ្ញុំអាចរកសៀវភៅដែលមានចំណងជើងថា 'មគ្គុទ្ទេសក៍ពេញលេញសម្រាប់ជីវិតដ៏ជោគជ័យ និងងាយស្រួល' នៅឯណា?"

លោក ស័ក្តិ (ទឹកមុខស្ងួត): "ហ៊ឹម! សៀវភៅនោះស្ថិតនៅក្នុងផ្នែក 'ប្រឌិតបែបវិទ្យាសាស្ត្រ (Science Fiction)' នៅធ្នើលេខ ៧!"

(ចំណុចអប់រំ: បណ្ណារក្សបង្ហាញការលេងសើចបែបអប់រំថាគ្មានផ្លូវកាត់ឬមគ្គុទ្ទេសក៍ណាដែលអាចឱ្យជីវិតជោគជ័យដោយគ្មានការខិតខំទេ!)

ជំពូកទី២៖ ភាពស្ងាត់ជ្រងំនៃការស្វែងរក

វេហា មិនពេញចិត្តទេតែគាត់ក៏ដើរទៅរកធ្នើលេខ ៧។ ពេលដើរកាត់តាមធ្នើសៀវភៅដ៏ធំគាត់ស្រាប់តែរអិលជើងប៉ះទូសៀវភៅមួយ។ សៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រក្រាស់មួយក្បាលក៏ធ្លាក់បង្កឱ្យមានសំឡេង "ឌឹប!" យ៉ាងខ្លាំង។

វេហា ភ័យស្លន់ស្លោ រួចក៏ងាកទៅរកលោក ស័ក្តិ។ លោក ស័ក្តិ មិនបានស្រែកទេ តែគ្រាន់តែសម្លឹងមើល វេហា តាមវ៉ែនតាជាមួយនឹងក្រសែភ្នែកដែលត្រជាក់ជាងទឹកកកក្នុងទូទឹកកកទៅទៀត។

លោក ស័ក្តិ (ខ្សឹបតិចៗ ស្ទើរតែមិនឮ): "កូន! នៅកន្លែងនេះ! សំឡេងខ្លាំងបំផុតដែលគួរលេចឮ គឺសំឡេងនៃការបង្វិលទំព័រសៀវភៅ! ឯសំឡេងផ្សេងទៀត គឺជាការរំខានដល់ចំណេះដឹង!"

វេហា ក៏ប្រញាប់រើសសៀវភៅនោះឡើងវិញ។

ជំពូកទី៣៖ ការរកឃើញដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល

វេហា ទីបំផុតបានរកឃើញសៀវភៅដែលគាត់រកស្ថិតនៅចន្លោះសៀវភៅ "របៀបក្លាយជាមហាសេដ្ឋីដោយប្រើពេលវេលា ១ នាទី" និង "យន្តហោះដែលហោះដោយប្រើកម្លាំងបេះដូង"។

នៅពេលគាត់បើកទំព័រដំបូងនៃ "មគ្គុទ្ទេសក៍ជីវិត" នោះ គាត់បានឃើញអក្សរតែមួយឃ្លាប៉ុណ្ណោះ ដែលសរសេរដោយដៃលោក ស័ក្តិ៖

"ដើម្បីទទួលបានជីវិតដ៏ជោគជ័យ៖ សូមអានសៀវភៅផ្សេងៗទៀតដែលស្ថិតនៅជុំវិញសៀវភៅនេះ!"

វេហា ភ្ញាក់ផ្អើល។ គាត់ងាកមកមើលសៀវភៅដែលនៅជុំវិញ៖ មានសៀវភៅ ចិត្តវិទ្យា សេដ្ឋកិច្ច វិទ្យាសាស្ត្រ និងជីវប្រវត្តិ។ គាត់ក៏ដឹងថាគ្មានសៀវភៅណាមួយអាចផ្តល់ចម្លើយពេញលេញសម្រាប់ជីវិតបានទេ លើកលែងតែយើងខិតខំប្រមូលចំណេះដឹងពីគ្រប់មុខវិជ្ជា។

វេហា: "លោកតា! ខ្ញុំយល់ហើយ! សៀវភៅនេះគ្រាន់តែជារឿងកំប្លែងទេតើ!"

លោក ស័ក្តិ (ញញឹមតិចៗ): "កូន! នោះមិនមែនជារឿងកំប្លែងទេ! នោះគឺជា មេរៀនដ៏សំខាន់បំផុតរបស់បណ្ណាល័យ! ជីវិតដ៏ជោគជ័យមិនស្ថិតនៅលើទំព័រមួយទេ តែស្ថិតនៅលើចំនួនទំព័រដែលឯងបានខិតខំអាន! ឥឡូវទៅអានសៀវភៅផ្សេងទៀតទៅ!"

(ចំណុចអប់រំ: ចំណេះដឹងគឺជាការសំយោគនៃមុខវិជ្ជាជាច្រើន។ ការអប់រំទាមទារការអានទូលំទូលាយនិងការអនុវត្ត)

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក វេហា លែងរត់រកផ្លូវកាត់ទៀតហើយគាត់បានចំណាយពេលនៅក្នុងបណ្ណាល័យរហូតទាល់តែសំឡេងបង្វិលទំព័រសៀវភៅរបស់គាត់ស្ទើរតែលឺជាងសំឡេងខ្សឹបរបស់លោក ស័ក្តិ ទៅទៀត។

អត្ថបទ៖ ជួន សុធា