ថ្ងៃមួយកណ្ដាលវាលស្រែដ៏ខៀវស្រងាត់ក្បែរដើមត្នោតមួយដើមមានបុរសម្នាក់ឈ្មោះ ចាប៉ី កំពុងអង្គុយលើកៅអីប្លាស្ទិកហូបបាយកញ្ចប់ ស្រាប់តែក្មេងស្ទាវម្នាក់ឈ្មោះ អាប៉ោ ជិះម៉ូតូហុងដាឌ្រីមប្រដេញគ្នាដូចខ្យល់ព្យុះមកឈប់គៀនកន្លែងចាប៉ីអង្គុយ។
អាប៉ោ: (ស្រែកទាំងហត់) ៎! ពូ! ពូ! ហុចទឹកដោះគោជូរមួយកំប៉ុងមក! ខ្ញុំប្រញាប់ណាស់!
ចាប៉ី: (ងើបមុខមើល ទាំងមិនទាន់ទំពាររួច) ក្មួយ! អត់មានលក់ទេ កន្លែងនេះ! នេះហៅថា "សួន សំណើច" ទេ! អត់លក់ទំនិញទេ!
អាប៉ោ: (ភ្ញាក់ផ្អើល) សួន សំណើច? ស្អីគេហៅថាសួនសំណើច? ពូនិយាយលេងមែន? មានតែវាលស្រែដុះស្មៅផង!
ចាប៉ី: (ធ្វើមុខស្ងួត) អត់លេងទេក្មួយ! កន្លែងនេះពូទើបតែដាក់ឈ្មោះ! វាជាកន្លែងដែលអ្នកណាចូលមកហើយ នឹងទទួលបានសំណើចមិនចេះរីងស្ងួត!
អាប៉ោ: (សើចកាច់) ហាហា! ពូចាប់ផ្ដើមឲ្យសំណើចហើយ!
ចាប៉ី: (រង្គើក្បាល) មិនមែនសំណើចរាក់ៗទេក្មួយ! នេះជាសំណើចពីទស្សនវិជ្ជាជីវិត! ក្មួយមើលទៅ... ពូធ្លាប់ជាមហាសេដ្ឋីនៅអាមេរិកតែពូបានសម្រេចចិត្តលះបង់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដើម្បីមកសាង "សួន សំណើច" នេះ!
អាប៉ោ: (បិទមាត់សើចភ្លាម) ពូកុំភូត! មហាសេដ្ឋីស្អី អង្គុយហូបបាយកញ្ចប់កណ្ដាលវាលស្រែ? ម៉ូតូក៏អត់មានផង!
ចាប៉ី: (លូកដៃចាប់បាយកញ្ចប់បន្ថែម) នោះហើយជាការលះបង់ក្មួយ! ទ្រព្យសម្បត្តិគ្រាន់តែជាលម្អ! សំណើចពិតប្រាកដគឺស្ថិតនៅលើការសប្បាយរីករាយនឹងជីវិតសាមញ្ញ! ក្មួយជឿអត់ពេលពូនៅអាមេរិកឡាន Rolls-Royce របស់ពូបើកទៅបុកជាមួយរទេះលក់នំបញ្ចុកបណ្ដាលឲ្យខាតបង់រាប់សែនដុល្លារតែពូនៅតែសើចបាន!
អាប៉ោ: (រង្គើក្បាល) និយាយបំផ្លើសហួសហេតុ! ពូមានសត្វចិញ្ចឹមអីអត់នៅសួនសំណើចហ្នឹង?
ចាប៉ី: (សំឡឹងមើលទៅគុម្ពស្មៅ) អើ! មាន! ក្មួយមើលទៅ! នោះជា "ក្រពើកំប្លែង"! វាជាសត្វក្រពើដែលអាចហែលលើគោកបានលឿនជាងសេះ! តែពេលវាឃើញមនុស្សវាលែងដៃឡើងលើ ធ្វើដូចសំពះ!
អាប៉ោ: (ស្ទុះក្រោកឈរមើល តែឃើញតែមេដំបូក) ពូ! ឃើញតែមេដំបូកទេ!
ចាប៉ី: (លូកដៃចង្អុលយ៉ាងមុតមាំ) នោះ! មេដំបូកនោះហើយក្មួយ! ពេលក្រពើកំប្លែងហត់ពេកវាដេកក្លាយជាមេដំបូកដើម្បីគេចពីការចាប់អារម្មណ៍របស់មនុស្ស! នេះជាល្បិចកំប្លែងរបស់វា!
អាប៉ោ: (ហួសចិត្ត) អូយ! ពូ! ពូគួរតែទៅនិពន្ធរឿងកំប្លែងហើយ! សំណើចពិតប្រាកដគឺនៅពេលពូនិយាយបំផ្លើសហ្នឹងឯង!
ចាប៉ី: (ញញឹម) នោះហើយក្មួយ! ក្មួយបានរកឃើញ "សំណើចពិតប្រាកដ" របស់ "សួន សំណើច" ហើយ! វាស្ថិតនៅលើការប្រើប្រាស់គំនិតដើម្បីបង្កើតរឿងអស្ចារ្យចេញពីភាពសាមញ្ញ!
អាប៉ោ: (សើច) ហាហា! ពូពូកែណាស់! តែឥឡូវហុចនំបញ្ចុកបាយកញ្ចប់ពូមួយចំណិតមក! ខ្ញុំឃ្លានពេក ខ្ញុំប្រញាប់ទៅផ្ទះហើយ!
ចាប៉ី: (ចែកបាយកញ្ចប់ឲ្យអាប៉ោមួយដុំ) យកទៅ! នេះជាចំណែកនៃសំណើច! កុំភ្លេចសើចឲ្យបានច្រើន!
មេរៀន: ពេលខ្លះ "សួន សំណើច" មិនមែនជាកន្លែងដែលពោរពេញដោយរបស់ល្អៗទេតែជាកន្លែងដែលយើងអាចរកឃើញរឿងកំប្លែងនៅក្នុងភាពសាមញ្ញបំផុតនៃជីវិត!
អត្ថបទ៖ ជួន សុធា
